Kadencja 1979-1981

Zarząd Włocławskiego Towarzystwa Naukowego:

• Prezes – prof. dr hab. Antoni Kotełko

• Wiceprezes – mgr inż. Małgorzata Brzeska

• Wiceprezes – doc. dr hab. Mieczysław Wojciechowski

• Sekretarz Generalny – mgr Stanisław Kunikowski

• Skarbnik – mgr Wiesław Banasiak

• Członek – doc. dr hab. Jerzy Grochowski

• Członek – prof. dr inż. Jan Felicki

• Członek – doc. dr hab. Bogdan Wawrzyniak

• Członek – doc. dr hab. Zbigniew Żekanowski

Komisja Rewizyjna Włocławskiego Towarzystwa Naukowego:

• Przewodniczący – dr Stefan Paczkowski

• Członek – płk dr hab. med. Szymon Kubiak

• Członek – mgr Lucjan Truszczyński
   

Kadencja 1981-1983

Zarząd Włocławskiego Towarzystwa Naukowego:

• Prezes - prof. dr hab. Antoni Kotełko (18.11.1982 r. zmarł profesor Antoni Kotełko. Zarząd Towarzystwa na swoim posiedzeniu w dniu 9.02.1983 r. postanowił, do czasu zwołania Walnego Zgromadzenia Sprawozdawczo-Wyborczego, powierzyć funkcję prezesa dotychczasowemu wiceprezesowi,
  doc. dr. hab. Mieczysławowi Wojciechowskiemu.).

• Wiceprezes – dr Barbara Kamińska

• Wiceprezes – doc. dr hab. Mieczysław Wojciechowski (od 9.02.1983 r. Prezes Zarządu WTN)

• Sekretarz Generalny – mgr Stanisław Kunikowski

• Skarbnik – mgr Wiesław Banasiak

• Członek – doc. dr hab. Jerzy Grochowski

• Członek – doc. dr hab. Jacek Staszewski

• Członek – doc. dr hab. Bogdan Wawrzyniak

• Członek – doc. dr hab. Zbigniew Żekanowski

Komisja Rewizyjna Włocławskiego Towarzystwa Naukowego:

• Przewodniczący – dr Stefan Paczkowski

• Członek – płk dr hab. med. Szymon Kubiak

• Członek – mgr Lucjan Truszczyński
   

Kadencja 1983-1988

Zarząd Włocławskiego Towarzystwa Naukowego:

• Prezes – prof. dr hab. Zbigniew Gertych

• Wiceprezes – prof. dr hab. Andrzej Marek

• Wiceprezes – mgr Wiesław Banasiak

• Sekretarz Generalny – mgr Stanisław Kunikowski

• Skarbnik – mgr Ryszard Milczarczyk

• Członek – prof. dr hab. Jacek Staszewski

• Członek – doc. dr hab. Mieczysław Wojciechowski

• Członek – doc. dr hab. Bogdan Wawrzyniak

• Członek – dr Henryk Czyżewski

Komisja Rewizyjna Włocławskiego Towarzystwa Naukowego:

• Przewodniczący – dr Stefan Paczkowski

• Członek – płk dr hab. med. Szymon Kubiak

• Członek – mgr Zdzisław Murawski
   

Kadencja 1988-1992

Zarząd Włocławskiego Towarzystwa Naukowego:

• Prezes – prof. dr hab. Zbigniew Gertych

• Wiceprezes – prof. dr hab. Bogdan Wawrzyniak

• Wiceprezes – mgr Wiesław Banasiak

• Sekretarz Generalny – mgr Stanisław Kunikowski

• Skarbnik – mgr Ryszard Milczarczyk

• Członek – doc. dr hab. Stefan Cackowski

• Członek – dr Henryk Czyżewski

• Członek – doc. dr hab. med. Szymon Kubiak

• Członek – prof. dr hab. Mieczysław Wojciechowski

Komisja Rewizyjna Włocławskiego Towarzystwa Naukowego:

• Przewodniczący – dr Stefan Paczkowski

• Członek – dr Zdzisław Murawski

• Członek – doc. dr hab. med. Irena Ponikowska
   

Kadencja 1992-1996

Zarząd Włocławskiego Towarzystwa Naukowego:

• Prezes - prof. dr hab. Stanisław Leszek Bagdziński

• Wiceprezes – prof. dr hab. Stefan Cackowski

• Wiceprezes – mgr Stanisław Leszczyński

• Sekretarz Generalny – dr Stanisław Kunikowski

• Skarbnik – dr Zdzisław Murawski

• Członek – mgr Wiesław Banasiak

• Członek – prof. med. płk Szymon Kubiak

• Członek – prof. dr hab. Bogdan Wawrzyniak

• Członek – prof. dr hab. Mieczysław Wojciechowski

• Członek – dr Mirosław Krajewski

• Członek - dr Romualda Hankowska

• Członek – dr Wojciech Frątczak

Komisja Rewizyjna Włocławskiego Towarzystwa Naukowego:

• Przewodniczący – dr Stefan Paczkowski

• Członek – prof. dr hab. med. Irena Ponikowska

• Członek - Włodzimierz Gerko
   

• Redaktor Naczelny Wydawnictw WTN – prof. dr hab. Mieczysław Wojciechowski

Kadencja 1996-2000

Zarząd Włocławskiego Towarzystwa Naukowego:

• Prezes - prof. dr hab. Stanisław Leszek Bagdziński (zmarł 21.09.1997 r.) 

• Prezes – prof. dr hab. med. Szymon Kubiak (od 8 grudnia 1997 r.)

• Wiceprezes – prof. dr hab. Mieczysław Wojciechowski

• Wiceprezes – mgr Wiesław Banasiak

• Sekretarz Generalny – dr Stanisław Kunikowski

• Skarbnik – dr Zdzisław Murawski

• Członek – ks. dr Wojciech Frątczak

• Członek – dr Jan Święch

• Członek – dr Adam Strzelecki

• Członek – prof. dr hab. med. Irena Ponikowska

• Członek – dr Zdzisław Brenda

Komisja Rewizyjna Włocławskiego Towarzystwa Naukowego:

• Przewodniczący – dr Stefan Paczkowski

• Członek - Włodzimierz Gerko

• Członek – Zygmunt Gdaniec
   

Kadencja 2000-2004

Zarząd Włocławskiego Towarzystwa Naukowego:

• Prezes – prof. dr hab. med. Szymon Kubiak

• Wiceprezes – prof. dr hab. Mieczysław Wojciechowski

• Wiceprezes – mec. Wiesław Banasiak

• Sekretarz Generalny – dr Stanisław Kunikowski

• Skarbnik – dr Zdzisław Murawski

• Członek – mgr Eugeniusz Andrzejewski (Od 11.08.2003 r. rezygnacja z działalności w Zarządzie WTN
  w związku z objęciem stanowiska dyrektora administracyjnego WSHE we Włocławku.)

• Członek – dr Zbigniew Brenda (Od 1.09.2002 r. rezygnacja z działań w strukturze Zarządu WTN
  w związku z objęciem funkcji prorektora ds. ekonomicznych WSHE we Włocławku.)

• Członek – ks. dr Wojciech Frątczak

• Członek – prof. dr hab. Wojciech Kosiedowski

• Członek – mgr Stanisław Modrzejewski

• Członek – dr Adam Strzelecki

• Członek – mgr Wiesław Wróblewski

Komisja Rewizyjna Włocławskiego Towarzystwa Naukowego:

• Przewodniczący – mgr Jacek Wojciechowski

• Członek - Włodzimierz Gerko (Zmarł 30.01.2003)

• Członek – dr Stefan Paczkowski

                              Kadencja 2005-2007

Zarząd Włocławskiego Towarzystwa Naukowego:

• Prezes –  dr Stanisław Kunikowski

• Wiceprezes ds. naukowych i badawczych – dr n. med. Wiesław Jakubicz

• Wiceprezesc ds. administracyjnych – mec. Wiesław Banasiak

• Sekretarz Generalny – dr Piotr Bokota

• Skarbnik –mgr Jacek Wojciechowski

• Członek – dr Włodzimierz Bartoszek

• Członek – ks. dr Wojciech Frątczak   

• Członek – mgr Marianna Gruszczyńska

• Członek – prof. dr hab. Wojciech Kosiedowski

• Członek - mgr inż. Jerzy Pietraszewski

• Członek -  dr Wiesław Wróblewski

Komisja Rewizyjna Włocławskiego Towarzystwa Naukowego:

• Przewodniczący – dr Tomasz Dziki

• Członek - dr Zdzisław   Murawski

• Członek – dr Maria Palińska

Kadencja 2007-2008

Zarząd Włocławskiego Towarzystwa Naukowego:

• Prezes – dr inż. Edward Czubakowski

• Wiceprezes - dr Zbigniew Brenda

• Wiceprezes -  dr Andrzej Potoczek

• Sekretarz Generalny - vacat

• Skarbnik – mgr inż. Jacek Dąbek

• Członek – prof. dr hab. Zygmunt Babiński

• Członek – mgr Ryszard Bartoszewski   

• Członek – dr Piotr Bokota

• Członek – mgr Eugeniusz Gołembiewski

• Członek - dr Wanda Stefańska 

• Członek -  mgr inż. arch. Bogusław Stroszejn

• Członek - dr Adam Strzelecki

• Członek - dr Adam Wróbel

Komisja Rewizyjna Włocławskiego Towarzystwa Naukowego:

• Przewodniczący - mgr inż. Jerzy Lewandowski

• Członek - mgr Monika Mielczarek-Grzanka

• Członek - mgr inż. Stanisław Pawlak

Na zdjęciu od lewej: dr Adam Strzelecki, dr Piotr Bokota, dr inż. Edward Czubakowski, dr Zbigniew Brenda, dr n. med. Wanda Stefańska, dr Andrzej Potoczek, dr Adam Wróbel, mgr Eugeniusz Gołembiewski, mgr inż. Jacek Dąbek, mgr Jerzy Lewandowski (Komisja Rewizyjna), mgr inż. arch. Bogusław Stroszejn     Kadencja 2008-2012 Zarząd Włocławskiego Towarzystwa Naukowego: Prezes – dr Andrzej Potoczek Wiceprezes - dr Adam Wróbel Wiceprezes - mgr inż. Jacek Kuźniewicz Sekretarz Generalny - dr n. med. Wanda Stefańska Skarbnik – mgr Elżbieta Mostowiak Członek – dr  Włodzimierz Bartoszek Członek – dr n. med. Wiesław Jakubicz Członek – dr hab. prof. WSHE Stanisław Kunikowski Członek – dr Michał Pietraszewski Członek - prof. dr hab. Jarosław Porazinski Członek - mgr Andrzej Sołtysiak Członek - dr Marek Szuszman Członek - prof. dr hab. Zygmunt Wiatrowski Członek - dr Zdzisław Zasada Członek - dr Bogdan Ziółkowski      Od lewej: dr Zdzisław Zasada, mgr Andrzej Sołtysiak, dr Bogdan Ziółkowski, dr Adam Wróbel - wiceprezes, dr Andrzej Potoczek - prezes, dr Michał Pietraszewski, mgr inż. Jacek Kuźniewicz - wiceprezes, mgr Marek Szuszman, mgr Dorota Szklarska - dyrektor WTN, mgr Elżbieta Mostowiak - skarbnik, prof. dr hab. Zygmunt Wiatrowski, dr n. med. Wanda Stefańska - sekretarz generalny, dr hab. prof. WSHE Stanisław Kunikowski, dr n. med. Wiesław Jakubicz, dr  Włodzimierz Bartoszek i nieobecny na zdjęciu prof. dr hab. Jarosław Porazinski. Komisja Rewizyjna Włocławskiego Towarzystwa Naukowego: Przewodniczący - mgr inż. Jerzy Lewandowski Członek - mgr Monika Mielczarek-Grzanka Członek - mgr inż. Stanisław Pawlak Sąd Koleżeński Włocławskiego Towarzystwa Naukowego: Przewodniczący - ks. prof. dr hab. Janusz Gęźlikowski Członek - prof. dr hab. Zofia Żukowska Członek - dr Stefan Paczkowski Członek - mgr Tadeusz Kieloch Członek - mgr Andrzej Twardzik

Prof. dr hab. med. Jan Moll (1912-1990) Członek Honorowy WTN od 1984 r.

         Urodził się 24 X 1912 r. w Kowalewie na Pomorzu. Studia lekarskie odbył na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Tours-Poitiers we Francji i ukończył na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu im. Józefa Piłsudskiego w Warszawie, otrzymując dyplom lekarza w dniu 24 VI 1939 r.
       W okresie studiów, jako „externe des Hopitaux de Poitiers", prowadził zajęcia ze studentami medycyny, później od 1934 r. do 1939 r., początkowo jako demonstrator, a następnie jako młodszy asystent w Zakładzie Anatomii Prawidłowej Uniwersytetu Warszawskiego prowadził zajęcia dydaktyczne ze studentami Wydziału Lekarskiego i Stomatologicznego pod kierunkiem prof. dr. hab. med. Edwarda Lotha.
       W latach 1939-1945 pracował w charakterze asystenta na Oddziale Chirurgicznym Szpitala Miejskiego w Radomiu pod kierownictwem prof. dr. hab. med. Kazimierza Nowakowskiego, nauczając jednocześnie w kompletach studenckich w ramach tajnego nauczania.
       Po zakończeniu wojny, w 1945 r. otrzymał stanowisko adiunkta Kliniki Chirurgicznej w Poznaniu, pracując jednocześnie w Zakładzie Chirurgii Doświadczalnej Akademii Medycznej w Poznaniu pod kierunkiem prof. Jana Krotowskiego. W Zakładzie tym, jako adiunkt, a później jako docent, prowadził badania nad fizjopatologią krążenia pozaustrojowego. Badania te posłużyły za podstawę do skonstruowania pierwszego polskiego sztucznego serca. Pierwsze operacje na otwartym sercu profesor Jan Moll przeprowadził w Oddziale Torakochirurgicznym Szpitala im. Strusia w Poznaniu
i w II Klinice Chirurgicznej Akademii Medycznej w Łodzi, której kierownikiem został w 1958 r. Dla pogłębienia swojej wiedzy korzystał z doświadczeń najwybitniejszych przedstawicieli medycyny
w kraju i zagranicą. Wiele wolnego czasu poświęcał prowadzonym przez siebie badaniom w Pracowni Chirurgii Doświadczalnej, zorganizowanej przy II Klinice Chirurgicznej w Łodzi. W tejże Klinice datuje się początek pierwszych transplantacji nerek i serca oraz dalsze postępy w chirurgii krążenia pozaustrojowego.
       Szeroko zakrojona działalność badawcza i naukowa znalazła swoje odbicie w otrzymanych stopniach i tytułach naukowych. W dniu 26 VI 1945 r. otrzymał stopień doktora nauk medycznych na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego, a 4 II 1955 r. stanowisko docenta na podstawie przeprowadzonych tez i obrony pracy pt. „Badania doświadczalne wydolności krążenia i oddychania w operacjach tkanki płucnej". W dniu 22 IX 1961 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego,
a w dniu 13 I 1972 r. tytuł profesora zwyczajnego. W czasie swojej bogatej pracy chirurgicznej stworzył wspólnie z zespołem, wykonane w Zakładach Hipolita Cegielskiego, pierwsze polskie sztuczne serce-płuco. Prowadził pionierskie operacje wad wrodzonych serca w głębokiej hipotermii. W Łodzi przejął Klinikę po profesorze Jerzym Rutkowskim, z której uczynił wiodącą w Europie Klinikę Kardiochirurgii. Wprowadził operacje wad zastawkowych sera, operacje tętnic, tętniaków aorty
i zespołu łuku aorty. Był niekwestionowanym autorytetem w dziedzinie medycyny, zapraszał do Polski światowej sławy specjalistów, którzy w Łodzi operowali wrodzone i nabyte wady serca. Byli wśród nich m.in. prof. K. Siska z Bratysławy, prof. W. Lillehei z Nowego Jorku, prof. M. H. Yacoub
z Londynu, prof. M. Barnard z Kapsztadu, prof. J. Boss z Rotterdamu. Zorganizował dziesiątki konferencji i zjazdów naukowych o zasięgu krajowym i zagranicznym. Jego osobistym wkładem do nauki polskiej było m.in. wykształcenie szeregu specjalistów, doktorów, doktorów habilitowanych
i profesorów, którzy obecnie piastują odpowiedzialne stanowiska naukowe zarówno w kraju, jak
i zagranicą.
       Prof. J. Moll ogłosił drukiem prawie 400 prac naukowych w czasopismach krajowych
i zagranicznych. Zasiadał w pięciu komitetach redakcyjnych czasopism polskich i zagranicznych. Był członkiem, w tym członkiem honorowym, ponad dwudziestu prestiżowych towarzystw lekarskich
w kraju i zagranicą. Był opiekunem 9 rozpraw habilitacyjnych, promotorem 27 rozpraw na stopień doktora nauk medycznych. Wyszkolił w zakresie chirurgii i kardiochirurgii 66 współpracowników, zaś 43 otrzymało I i II stopień specjalizacji z zakresu chirurgii ogólnej, torakochirurgii i kardiochirurgii.
       Prof. J. Moll z WTN związany był od momentu jego powstania. Był współinicjatorem organizowanych we Włocławku regionalnych, z czasem ogólnopolskich, konferencji kardiologicznych. W dniu 4 VI 1982 r. podczas II konferencji kardiologicznej przedstawił wraz z zespołem zagadnienia rehabilitacji fizycznej chorych po operacjach sercowych, a więc w przypadkach choroby wieńcowej
i po implantacji sztucznej zastawki. W kolejnych konferencjach profesor Jan Moll prezentował najnowocześniejsze metody postępowania kardiochirurgicznego w zawale serca.
       Na wniosek Zarządu WTN z dnia 25 IV 1984 r., Walne Zgromadzenie Towarzystwa w dniu
9 XI 1984 r. nadało profesorowi Janowi Mollowi godność Członka Honorowego, przypadającą
w 50-lecie pracy lekarskiej.
       Prof. Jan Moll zmarł w 1990 r. w wieku 78 lat.

Prof. dr Tadeusz Reichstein (1897-1996) Członek Honorowy WTN od 1988 r.

         Urodził się 20 VII 1897 r. we Włocławku w rodzinie polskich Żydów od lat osiedlonych na Kujawach. W 1907 r. rodzina Reichsteinów przeniosła się do Zurychu w Szwajcarii. W 1920 r.
T. Reichstein otrzymał z wyróżnieniem dyplom inżyniera chemika Politechniki w Zurychu. Pracę doktorską obronił w 1922 r., na Wydziale Chemicznym w Katedrze Chemii Organicznej Politechniki
w Zurychu pod kierunkiem Hermana Staudingera, późniejszego laureata Nagrody Nobla. W 1930 r., również na Politechnice w Zurychu, przeprowadził habilitację dotyczącą związków heterocyklicznych. Po uzyskaniu habilitacji i tytułu docenta, podjął pracę w Instytucie Chemii Organicznej na tejże Politechnice, w Katedrze, kierowanej przez późniejszego laureata Nagrody Nobla w dziedzinie chemii, prof. Leopolda Ruźićkę. W 1933 r. T. Reichstein, jako pierwszy w świecie dokonał opracowania syntezy witaminy C umożliwiającej tanią jej produkcję, co przyczyniło się niewątpliwie do nadania mu w 1934 r. przez Szwaj carską Radę Związkową tytułu profesora nadzwyczajnego. To epokowe odkrycie spowodowało, że pozostał wierny biochemii i rozpoczął badania naukowe nad wyizolowaniem z ekstraktów kory nadnerczy związków wykazujących hormonalne właściwości, określeniem ich składu i opracowaniem syntezy umożliwiającej ich produkcję dla celów leczniczych.W 1938 r. T. Reichstein wraz z rodziną przeniósł się do Bazylei, gdzie objął stanowisko dyrektora Instytutu Farmaceutycznego na miejscowym Uniwersytecie.
       W 1950 r. trzej uczeni: prof. Tadeusz Reichstein ze Szwajcarii, biochemik amerykański prof. Edward Kendall i reumatolog Philip Hench z Kliniki Mayo w Stanach Zjednoczonych otrzymali Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny. Uzyskany hormon okazał się rewelacją medyczną w leczeniu chorób reumatycznych.
       W 1967 r., po przejściu w wieku siedemdziesięciu lat na emeryturę, T. Reichstein poświęcił się swojej pasji życiowej-badaniu paproci. Odkrył wiele odmian paproci, stworzył nową dziedzinę wiedzy, tak zwaną cytotaksonometrię paproci.
       Prof. T. Reichstein w ciągu swojego długiego i aktywnego życia ogłosił drukiem 729 prac naukowych. Wypromował 150 doktorantów, w tym kilkunastu z Polski i kilkudziesięciu habilitantów. Uzyskał tytuł doctora honoris causa Uniwersytetów w Paryżu, Bazylei, Genewie, Zurychu, Abidżanie, Londynie i Akademii Medycznej w Gdańsku. Był członkiem honorowym ponad 50 towarzystw naukowych i instytutów naukowo-badawczych. Szwajcarskie Towarzystwo Farmaceutyczne wybiło medal im. T. Reichsteina, przyznawany corocznie najbardziej wyróżniającemu się farmaceucie na świecie. Jako pierwszy medal ten otrzymał we wrześniu 1994 r. prof. William Higuchi z Uniwersytetu Utah w Salt Lake City w Stanach Zjednoczonych, za badania nad próchnicą oraz za podawanie leków przez skórę.
       W Polsce dość późno dostrzeżono wybitnego uczonego, wywodzącego się z Włocławka polskiego Żyda - jak mówił o sobie T. Reichstein. Na wybitne zasługi T. Reichsteina dla nauki światowej, jako pierwszy w Polsce, wskazał prof. Stanisław Sterkowicz z Włocławka, członek założyciel Włocławskiego Towarzystwa Naukowego. Dzięki jego inicjatywie Zarząd Włocławskiego Towarzystwa Naukowego podjął w 1987 r. uchwałę o nadaniu T. Reichsteinowi godności Członka Honorowego Towarzystwa, która została przyjęta jednogłośnie przez Walne Zgromadzenie w dniu
22 stycznia 1988 r. Nadanie godności Członka Honorowego zbiegło się w czasie z 90-leciem urodzin wielkiego uczonego. W dniu 11 sierpnia 1988 r. charge d'affaires ambasady polskiej w Bernie, Janusz Szmyt, dokonał uroczystego przekazania profesorowi T. Reichsteinowi dyplomu Członka Honorowego Włocławskiego Towarzystwa Naukowego.
       Na wniosek Zarządu WTN w 1987 r. Rada Miasta Włocławka przyznała profesorowi
T. Reichsteinowi odznakę „Zasłużony dla miasta Włocławka", zaś w 1994 r. Honorowe Obywatelstwo Miasta Włocławka. W 1994 r. profesor T. Reichstein otrzymał z rąk prezesa Polskiej Akademii Nauk prof. Leszka Kuźnickiego najwyższe odznaczenie PAN - medal honorowy im. Mikołaja Kopernika.
W tymże roku prezes Polskiej Akademii Medycyny, prof. Kazimierz Imieliński dokonał w Bazylei odznaczenia profesora T. Reichsteina medalem „Medicus Magnus".
       W dniu 19 XII 1994 r. Akademia Medyczna w Gdańsku nadała profesorowi T. Reichsteinowi tytuł doctora honoris causa. Z kolei w dniu 26 czerwca 1995 r. Polskie Towarzystwo Botaniczne nadało
T. Reichsteinowi tytuł Członka Honorowego.
       Prof. T. Reichstein, mimo że od 1914 r. posiadał obywatelstwo szwajcarskie, zawsze uważał się za Polaka. W prowadzonej korespondencji z prof. S. Sterkowiczem podkreślał polskie pochodzenie,
a także powracał myślami do dzieciństwa we Włocławku, wskazując miejsca swoich częstych zabaw. Jego matka, po wyjeździe z Polski, kultywowała w domu tradycje polskie; tłumaczyła także utwory polskich pisarzy.
       Prof. T. Reichstein zmarł w swoim domu w Bazylei 1 lipca 1996 r. Pochowany został na cmentarzu żydowskim w Bazylei obok swojej żony Luise Henriette.

Prof. dr hab. med. Stanisław Sterkowicz          Członek Honorowy od 1992 r.

         Urodził się 14 III 1923 r. w Pińsku. Jest synem oficera Marynarki Wojennej. W Pińsku ukończył 6 klas szkoły powszechnej, a w Gdyni 4 klasy gimnazjum. Po zakończeniu kampanii wrześniowej wraz z rodzicami przeniósł się do Krakowa. We wrześniu 1940 r. S. Sterkowicz został przyjęty do Szkoły Chemicznej w Krakowie, którą ukończył w 1942 r., uzyskując dyplom technika chemika. W tymże roku wstąpił w szeregi Armii Krajowej i wykonywał akcje tzw. małego sabotażu oraz uczestniczył
w organizowaniu kompletów nauczania z zakresu gimnazjum. W październiku 1943 r., rodzina Sterkowiczów, zagrożona aresztowaniem przez gestapo, ukrywała się na terenie Generalnego Gubernatorstwa. W lipcu 1944 r., na wieść o zbliżaniu się Armii Czerwonej, S. Sterkowicz przeniósł się z Siedlec do Rembertowa, gdzie zastał go wybuch powstania warszawskiego. 13 VII 1944 r.
S. Sterkowicz został aresztowany w łapance ulicznej i wywieziony do Niemiec na przymusowe roboty. Aresztowany przez gestapo za wydawanie gazetki podziemnej w Berlinie, został umieszczony dożywotnio w obozie koncentracyjnym Neuengamme pod Hamburgiem. Po odzyskaniu wolności przez kilka miesięcy był leczony w wojskowych lazaretach angielskich, a pod koniec czerwca 1945 r. przekazany został do tzw. obozu dla przesiedlonych Polaków koło Bremy. Tam też był organizatorem, pierwszej dla przesiedleńców, polskiej szkoły powszechnej.
       W październiku 1945 r. wrócił do kraju i zapisał się na Wydział Lekarski w Gdańsku. Dyplom lekarski uzyskał w 1951 r., zaś w grudniu tegoż roku złożył egzamin doktorski w Akademii Medycznej w Gdańsku. W styczniu 1952 r. otrzymał nakaz pracy w Lęborku, gdzie kolejno pracował jako asystent Oddziału Chirurgicznego, p.o. ordynatora Oddziału Chorób Wewnętrznych, ordynator Oddziału i przez 4 lata jako dyrektor Szpitala Powiatowego. W tym okresie uzyskał specjalizację
I i II stopnia w chorobach wewnętrznych oraz z analityki.
       W 1975 r., po wygraniu konkursu, przeniósł się do Włocławka i objął stanowisko ordynatora
I Oddziału Chorób Wewnętrznych Szpitala Wojewódzkiego. Piastował również funkcję konsultanta wojewódzkiego dla województwa włocławskiego w zakresie chorób wewnętrznych. Do 1980 r. uzyskał specjalizację z medycyny społecznej, organizacji ochrony zdrowia oraz z kardiologii.
W 1978 r. przeprowadził w Akademii Medycznej w Łodzi przewód habilitacyjny. Tematem rozprawy była praca pt. „Zbrodnicze eksperymenty medyczne w obozach koncentracyjnych III Rzeszy". Od 1979 r. został zatrudniony na stanowisku docenta etatowego w Akademii Medycznej w Łodzi.
W 1982 r. został przewodniczącym zespołu specjalistów wojewódzkich. W 1986 r., po rozwiązaniu Zespołu Nauczania Klinicznego Akademii Medycznej w Łodzi z siedzibą we Włocławku, przeszedł na wcześniejszą emeryturę, pracując nadal w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych we Włocławku jako lekarz orzecznik. W 1992 r. został wybrany honorowym prezesem Okręgowej Izby Lekarskiej Kujawsko-Pomorskiej. W maju 1993 r. z rąk prezydenta RP Lecha Wałęsy otrzymał tytuł profesora zwyczajnego nauk medycznych.
       Prof. S. Sterkowicz jest autorem około 700 publikacji, w tym ponad 250 artykułów naukowych oraz 10 opracowań monograficznych. Za swoją działalność społeczną i naukową otrzymał wiele nagród i wyróżnień. W 1984 r. na wniosek Zarządu WTN prof. S. Sterkowicz otrzymał nagrodę indywidualną Wojewody Włocławskiego za szczególne osiągnięcia na polu naukowym. W 1987 r. otrzymał nagrodę indywidualną I stopnia ministra zdrowia i opieki społecznej za szczególne osiągnięcia w dziedzinie naukowej i rozwoju służby zdrowia. W 1994 r. został odznaczony medalem Gloria Medicinae nadawanym corocznie dziesięciu najbardziej zasłużonym lekarzom. Jest członkiem
i członkiem honorowym wielu towarzystw i organizacji związkowych.
       Szczególną aktywność społeczną przejawia prof. S. Sterkowicz w działalności WTN.
16 VI 1979 r. uczestniczył w Zjeździe Założycielskim Włocławskiego Towarzystwa Naukowego. Od 1981 r. organizuje nieprzerwanie ogólnopolskie konferencje kardiologiczne, w których biorą udział najwybitniejsi przedstawiciele instytutów naukowych i akademii medycznych z całej Polski. Jest autorem wielu publikacji książkowych i artykułów naukowych wydawanych nakładem WTN. Wydawnictwo „Tadeusz Reichstein - życie i działalność naukowa” przyniosło Towarzystwu szeroki rozgłos na arenie międzynarodowej. W uznaniu zasług na rzecz Towarzystwa, Walne Zgromadzenie
w dniu 16 VI 1992 r. przyznało prof. S. Sterkowiczowi tytuł Honorowego Członka Włocławskiego Towarzystwa Naukowego.

       Urodził się 6 X 1934 r. w Starogardzie Gdańskim. W tym mieście ukończył szkołę podstawową (1949) oraz złożył egzamin dojrzałości w 1953 r. w Liceum Ogólnokształcącym dla Pracujących.
W latach 1952-1953 pracował zawodowo w charakterze pracownika umysłowego w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Starogardzie Gdańskim.
       Studia historyczne odbył na UMK w Toruniu w latach 1953-1957, uzyskując tytuł magistra ze specjalnościami nauczycielską i archiwistyczną. Bezpośrednio po studiach krótko pracował
w Wojewódzkim Archiwum Państwowym w Gdańsku na stanowisku młodszego archiwisty, ale już
w listopadzie 1957 r. przeniósł się do UMK w Toruniu - z uczelnią tą związał się na trwałe.
W toruńskim Uniwersytecie zdobywał kolejne stopnie i tytuły naukowe, od stopnia doktora nauk humanistycznych (1962) do stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych
w zakresie historii Polski i powszechnej XIX i XX w. (1979), aż po tytuł profesora nadzwyczajnego nauk humanistycznych (1987). Obecnie jest zatrudniony na UMK w Toruniu na stanowisku profesora zwyczajnego (od 1991). W przeszłości m.in. pełnił funkcje prodziekana ds. dydaktycznych na Wydziale Humanistycznym UMK (1975­1981) oraz dyrektora Instytutu Historii i Archiwistyki UMK (1981-1987). Aktualnie jest kierownikiem Zakładu Historii Polski i Powszechnej 1918-1944/1945
w tymże Instytucie.
       Dorobek naukowy prof. M. Wojciechowskiego obejmuje łącznie 141 pozycji, w tym książki, obszerne studia, rozprawy, artykuły, recenzje, biografie i inne. Jest autorem, współautorem lub redaktorem następujących książek: „Z dziejów w Rad Robotniczo-Żołnierskich w Wielkopolsce i na Pomorzu 1918-1920” (wspólnie z W. Łukaszewiczem i J. Staszewskim), Poznań 1962; „Powrót Pomorza do Polski 1918-1920”, Warszawa 1981; „Studia z dziejów ziemi dobrzyńskiej XV-­XX wiek” (red.), Warszawa 1987; „100 lat ruchu robotniczego na Pomorzu” (współautor i red.), Toruń 1983; „Powrót. Dokumentacja ustanowienia suwerenności polskiej na Pomorzu w latach 1918-1920” (wspólnie z J. Bełkotem), Toruń 1988; „Od obcego panowania do niepodległego państwa” (współautor i red.), Toruń 1991; „Mniejszości narodowe i wyznaniowe w województwie pomorskim
w okresie międzywojennym 1920-1939” (współautor i red.), Toruń 1991; „Nowe Miasto Lubawskie. Zarys dziejów” (współautor i red.), Nowe Miasto Lubawskie 1992; „Armia Krajowa na Pomorzu” (współautor i red.) Toruń 1993; „Mniejszości narodowe i wyznaniowe w Toruniu w XIX i XX wieku” (współautor i red.), Toruń 1993.
       W latach 1968-1980 był redaktorem wydawnictwa periodycznego „Acta Universitatis Nicolai Copernici" (Toruń). Od 1994 r. pełni funkcję zastępcy redaktora „Zapisek Historycznych" - organu Towarzystwa Naukowego w Toruniu. W swoich badaniach profesor M. Wojciechowski zajmuje się
w głównej mierze historią Polski w XIX i XX wieku, ze szczególnym uwzględnieniem regionu wielkopolsko­pomorskiego i kujawskiego.
       Bierze udział w życiu naukowym w kraju i zagranicą. Był referentem na sesjach naukowych
w wielu ośrodkach naukowych w Polsce i zagranicą (Niemcy, Szwecja, Finlandia, Rosja, Łotwa, Estonia. Zasiadał w różnych strukturach Polskiej Akademii Nauk w Warszawie, m.in.: w Komisji Historii Stosunków Międzynarodowych (od 1991); od 1993 r. jest członkiem Komitetu Nauk Historycznych PAN. W latach 1986-1990 był kierownikiem ogólnopolskiego Resortowego Programu Badań Podstawowych (RPBP III. 21) pt. „Synteza dziejów polskiej myśli politycznej od połowy
XVIII w. po współczesność". Bierze udział w charakterze członka w pracach zagranicznych instytucji naukowych: Deutsch-Polnisch Kirchengeschichtskommission (Hannover) od 1990 r., Radzie Naukowej Centrum Badania Historii Litwy Zachodniej i Prus przy Uniwersytecie w Kłajpedzie - Litwa (jako jeden z dwóch polskich członków Rady) od 1992 r.
       Z WTN związał się od chwili jego powstania w 1979 r. W latach 1979-1982 był wiceprezesem Towarzystwa, zaś w latach 1982-1983 pełnił obowiązki prezesa. Od 1983 r. jest redaktorem naczelnym wydawnictw WTN. W 1993 r. został wybrany na redaktora „Zapisek Kujawsko
-Dobrzyńskich". Był inicjatorem wielu przedsięwzięć naukowych i wydawniczych, między innymi
w 1991 r. pod redakcją prof. M. Wojciechowskiego ukazała się publikacja naukowa pt. „Zasłużeni dla Włocławka”. Był organizatorem i przewodniczącym kilku prestiżowych dla Towarzystwa sesji i konferencji naukowych, takich jak: „Walka z okupantem hitlerowskim na Kujawach i ziemi dobrzyńskiej" oraz „50-lecie Powstania Warszawskiego". W latach 1987-1989 reprezentował WTN
w Radzie Towarzystw Naukowych przy Prezydium Polskiej Akademii Nauk.
       Na wniosek Zarządu WTN, Walne Zgromadzenie obradujące w dniu 8 IV 1995 r. nadało
prof. M. Wojciechowskiemu godność Członka Honorowego za szczególny wkład w rozwój Towarzystwa w okresie piętnastu lat działalności.

Prof. dr hab. Bogdan Wawrzyniak           Członek Honorowy od 1999 r.

       Urodził się 2 sierpnia 1935 r. w Toruniu. Tam w 1949 r. ukończył szkołę podstawową,
a następnie podjął na­ukę w szkole średniej. W 1954 r. złożył egzamin dojrzałości w Liceum Ogólnokształcącym w Toruniu. Trudne warunki materialne były przyczyną, że jako młodzieniec podjął ciężką pracę fizyczną w Państwowej Komunikacji Samochodowej, pracując w brygadzie przeładunkowej.
       W 1958 r. obronił dyplom inżyniera rolnictwa w Wyższej Szkole Rolniczej w Olsztynie i z tym dyplomem podjął pracę jako nauczyciel zawodu w Szkole Przysposobienia Rolniczego w Chodczu (pow. włocławski). Po roku pracy w roli nauczyciela przeszedł do organizacji młodzieżowej, na stanowisko sekretarza Rady Wojewódzkiej Przysposobienia Rolniczego przy Zarządzie Wojewódzkim Związku Młodzieży Wiejskiej w Bydgoszczy.
       Obrona dysertacji doktorskiej odbyła się 2 maja 1972 r. przed Radą Wydziału Ekonomiczno
-Rolniczego SGGW w Warszawie, zaś promotorem pracy był prof. dr hab. Jan Szurek. Temat pracy doktorskiej dotyczył tematyki: „Absolwenci szkół przysposobienia rolniczego oraz ich wpływ na wyniki produkcyjne gospodarstw własnych i rodzicielskich”.
       Bezpośrednio po obronie dysertacji doktorskiej prof. Bogdan Wawrzyniak podjął pracę
w pomorskiej filii Wydziału Rolniczego Akademii Rolniczej w Poznaniu z siedzibą w Bydgoszczy, realizując przedmiot „Zagadnienia społeczno-pedagogiczne”, który obejmował różne dziedziny życia wsi: zagadnienia psychologiczne, socjologiczne i pedagogiczne.
       Stosunkowo szybko B. Wawrzyniak dał się poznać jako dynamiczny organizator życia naukowego, czego wyrazem było zorganizowanie w 1977 r. ogólnopolskiej konferencji naukowej
pt. „Rola służb rolnych w modernizacji rolnictwa”, wydanie w 1978 r. skryptu pt. „Doradztwo rolnicze” i w 1979 r. zorganizowanie drugiej konferencji naukowej pt. „Rola czynnika ludzkiego
w procesie intensyfikacji rolnictwa”. W ten sposób Zakład Doradztwa Rolniczego pod kierunkiem
prof. B. Wawrzyniaka stał się ważnym ogniwem nauki o doradztwie na mapie kraju, a wypracowana koncepcja i modele doradztwa rolniczego przyczyniły się do wytyczenia dalszych wektorów rozwoju tej młodej dyscypliny naukowej. Ugruntowaniem pozycji Zakładu i prof. B. Wawrzyniaka jako wysokiej klasy specjalisty od doradztwa rolniczego było wydanie w 1980 r. przez Ludową Spółdzielnię Wydawniczą jego książki „Służba rolna w Polsce”, w której dał pogłębioną analizę rozwoju instytucji doradztwa rolniczego oraz omówił kierunki ewolucji pracy doradczej.
       Drugi nurt działalności naukowej prof. B. Wawrzyniaka wiąże się z badaniem historii rolnictwa regionu pomorsko-kujawskiego, jako podstawy poznania rzeczywistych czynników determinujących rozwój wsi oraz ustalenie wektorów określających dalsze kierunki przemian strukturalnych i agrarnych. Pierwsze publikacje z tego nurtu badawczego pojawiły się już w 1970 r. w Zeszytach Naukowych Bydgoskiego Towarzystwa Naukowego i obejmowały takie cykle, jak: Oświata rolnicza na Pomorzu w okresie międzywojennym, Z zagadnień parcelacji i osadnictwa na Pomorzu w okresie międzywojennym, czy też Struktura agrarna Pomorza w okresie międzywojennym itp. Badania te
w miarę upływu czasu obejmowały też okres po drugiej wojnie światowej, chociaż Autor zdawał sobie sprawę, że byłe województwo bydgoskie (do 1975 r.) nie odpowiadało ściśle granicom
i położeniu Województwa Pomorskiego w okresie międzywojennym. Badania te okazały się na tyle owocne, że stały się podstawą pracy habilitacyjnej. Kolokwium habilitacyjne odbyło się
14 kwietnia 1978 r. przed Radą Wydziału Rolniczego Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie. Tematem rozprawy habilitacyjnej były „Przemiany społeczno-gospodarcze na wsi pomorskiej”. W ten sposób zdobył stopień doktora habilitowanego nauk rolniczych w zakresie ekonomiki rolnictwa i po tym fakcie mógł ubiegać się o stanowisko docenta etatowego.
       Wszechstronne zainteresowania naukowe prof. B. Wawrzyniaka znalazły odzwierciedlenie
w licznych rozprawach i artykułach naukowych, które oparte zostały o oryginalne źródła i metody badawcze. Badaną problematykę rozpatrywał w wielu aspektach i ujęciach czasowych czy terytorialnych. Nie stronił od analiz w skali wsi, gminy, powiatu czy też w skali całego kraju. Eksponował szczególnie rolę człowieka na wsi i poprzez aspekt czynnika ludzkiego w rolnictwie śledził przemiany ludności wiejskiej, zastanawiał się nad rozwojem świadomości społecznej, oświaty i wiedzy rolniczej. W miarę upływu czasu coraz więcej prac naukowo-badawczych poświęca doradztwu
i różnym formom wdrażania postępu w rolnictwie i w całokształcie życia ludności wiejskiej.
       Zmiany podziału administracyjnego kraju w 1975 r. polegające na wyodrębnieniu
49 województw oraz likwidacji powiatów, przyczyniły się do nowego usytuowania służby doradczej
i powstania wojewódzkich ośrodków postępu rolniczego (WOPR). Prof. B. Wawrzyniak aktywnie włącza się w proces kształtowania sylwetki zawodowej służby doradczej oraz opracowuje zupełnie nowy model jej funkcjonowania. Niektóre przemyślenia z tego zakresu publikuje w czasopismach fachowych, inne zaś prezentuje na konferencjach naukowych. W 1983 r. organizuje wspólnie
z Włocławskim Towarzystwem Naukowym ogólnopolską konferencję naukową pt. „Rola WOPR
w systemie wdrażania i upowszechniania postępu rolniczego”, by do tej tematyki powrócić w 1987 r.
       Spojrzenie prof. B. Wawrzyniaka na temat rozwoju teorii doradztwa rolniczego charakteryzuje się pewną specyfiką, która pozwala na wyodrębnienie „szkoły bydgoskiej” w tym zakresie. Specyfika ta polega na systemowym ujęciu doradztwa rolniczego, przy czym wszystkie ogniwa tego systemu Autor traktuje z jednakową starannością, niezależnie od miejsca zajmowanego w hierarchii instytucji czy organizacji. Przez „system” rozumie wyodrębniony z otoczenia zbiór elementów, które mają wzajemne powiązania wewnętrzne i są rozważane z określonego punktu widzenia jako całość. Tak więc za system doradztwa rolniczego uznał zespół instrumentów, środków i działań zapewniających komunikowanie się producentów na temat innowacji rolniczych, nowych rozwiązań organizacyjno
-ekonomicznych czy techniczno-technologicznych.
       Myślenie systemowe doprowadziło prof. B. Wawrzyniaka do przygotowania „Wstępnych założeń krajowego systemu doradztwa rolniczego” (1984), którego istota sprowadzała się do powiązania
w jedną całość wielu członów, nie mających dotychczas charakteru komplementarnego, zaś podejmowane działania nie zawsze wspierały wspólne poczynania wielu samodzielnych podmiotów.
       Prof. B. Wawrzyniak dążył do uznania doradztwa za samodzielną dyscyplinę naukową
i wprowadzenia go jako przedmiotu nauczania w akademiach rolniczych. Przemyślenia na ten temat przedstawił na konferencji naukowej pt. „Metodyczne i dydaktyczne problemy doradztwa rolniczego w akademiach rolniczych”, podczas której stwierdzono, że przedmiot „doradztwo rolnicze" nie jest na jednakowym, wysokim poziomie traktowany przez rady wydziałów poszczególnych akademii rolniczych.
       Duży jest dorobek prof. B. Wawrzyniaka w kategorii materiałów konferencyjnych (70 pozycji) oraz opracowań popularno-naukowych (95 pozycji), które w przypadku konferencji i seminariów naukowych pozwalają „na żywo" skonfrontować głoszone tezy z innymi badaczami, zaś w przypadku opracowań popularno-naukowych pozwalają wygłaszać tezy, które nie mają dopracowanej do końca metodyki lub są poglądami autora na dany temat. Wydaje się, że droga niemal każdego naukowca wiedzie od opracowań popularno-naukowych do artykułów stricte naukowych. I tak było
w przypadku prof. B. Wawrzyniaka, który na początku swojej drogi naukowej był autorem wielu pozycji popularnych, by potem przejść na pozycje typowo naukowe. W ocenie działalności każdego naukowca bierze się pod uwagę trzy pola zainteresowań: działalność naukowo-badawczą, dydaktyczną oraz działalność organizacyjno-popularyzatorską, z elementami wprowadzania zakończonych badań naukowych do praktyki rolniczej. Dwie z wymienionych tutaj sfer zostały już omówione. Możliwość wyartykułowania swoich przemyśleń i podzielenia się wiedzą ze studentami dają na uczelni wykłady, seminaria, ćwiczenia czy konwersatoria. I na tym polu prof. B. Wawrzyniak ma duże osiągnięcia. Pod jego kierunkiem 356 studentów przygotowało prace magisterskie, 38 prace inżynierskie oraz 27 prace licencjackie, a więc wypromował 421 absol­wentów na poziomie wyższych studiów zawodowych I stopnia oraz pełnych studiów magisterskich, którzy zasilili kadrowo sektor gospodarki żywnościowej, nie tylko w regionie kujawsko-pomorskim.
       W 1984 r. uruchomił i kierował Podyplomowym Studium Doradztwa Rolniczego, które ukończyło 126 absolwentów. Do istotnych zadań należy kształcenie młodych kadr naukowych.
Prof. B. Wawrzyniak był promotorem 5 prac doktorskich oraz występował w roli recenzenta
w przypadku 21 dysertacji doktorskich, 2 rozpraw habilitacyjnych oraz recenzenta dorobku naukowego 7 osób ubiegających się o tytuł profesora zwyczajnego lub nadzwyczajnego. W 1987 r. za osiągnięcia naukowo-dydaktyczne otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, zaś w 1993 r. profesora zwyczajnego.
       Z Włocławskim Towarzystwem Naukowym związał się od chwili jego powstania w 1979 r. - był członkiem założycielem, członkiem Zarządu WTN w latach 1979–1995 oraz jego wieloletnim wiceprezesem. Przewodnicząc sekcji nauk rolniczych WTN, był organizatorem wielu ogólnopolskich konferencji o tematyce rolniczej, autorem oraz redaktorem naczelnym wielu publikacji naukowych wydanych nakładem Towarzystwa.
       W 1993 r. był inicjatorem powołania uczelni na bazie Włocławskiego Towarzystwa Naukowego. Profesor B. Wawrzyniak jako pełnomocnik Zarządu WTN ds. organizacji uczelni, doprowadził do powstania w 1995 r. Wyższej Szkoły Pracy Socjalnej i został jej pierwszym rekto­rem. W 1997 r. zmieniono nazwę uczelni na Wyższą Szkołę Humanistyczno-Ekonomiczną we Włocławku, zaś
prof B. Wawrzyniak pełnił w niej funkcję prorektora do 2000 r. W 1999 r. Walne Zgromadzenie WTN nadało prof. B. Wawrzyniakowi tytuł Honorowego Członka Towarzystwa.
       Z tytułu działalności naukowo-dydaktycznej oraz organizatorskiej został odznaczony szeregiem wyróżnień, medali i odznaczeń rangi państwowej i regionalnej. W 1974 r. został uhonorowany Złotym Krzyżem Zasługi, w 1979 r. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, zaś w 1989 r. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Jako nauczyciel akademicki w 1996 r. został odznaczony Medalem Komisji Edukacji Narodowej. W latach 1990-1993 był członkiem Komitetu Ekonomiki Rolnictwa PAN. Jest członkiem Międzynarodowego Stowarzyszenia Doradztwa Rolniczego, Stowarzyszenia Ekonomistów Rolnictwa i Agrobiznesu, Polskiego Towarzystwa Nauk Agrotechnicznych i Włocławskiego Towarzystwa Naukowego.

         Prof. dr hab. Antoni Kotełko (1921-1982)

            Prezes WTN w latach 1979-1982

           Prezes WTN w latach 1983-1992

          Prezes WTN w latach 1992-1997

            Prezes WTN w latach 1997-2004

             Prezes WTN od 2005 r.